Interfejs GW-Basica

 W GW-Basicu nie istnieją procedury SUB. Komenda CALL służy tam
 do wywoływania procedur w języku maszynowym (jak CALL ABSOLUTE w QB):

   CALL numvar[(variables)]

 gdzie: numvar    - punkt startowy procedury maszynowej w pamięci;
        variables - zmienne lub stałe, oddzielone przecinkami i umieszczone
                    w nawiasach, które mają być przekazane do procedury.

 Zobacz też: Różnice w porównaniu z BASICA 

   Ta pożyteczna przy wielokrotnych wyborach struktura nie istnieje
 w GW-Basicu. Zastąpić ją można tylko "baterią" wielu poleceń IF...THEN. Np.
 
     100 IF A = 10 OR A = 12 THEN GOSUB 500
     110 IF A > 12 AND A < 20 THEN GOSUB 550
     .   .   .   .   .
 
 Jeżeli poleceń do wykonania nie jest dużo i zmieszczą się w reszcie z 255
 znaków, można je upakować w jednej linii po THEN, oddzielając dwukropkami.

 Nie istnieją w GW-Basicu.

  Jedyną "gotową" pętlą strukturalną GW-Basica jest WHILE...WEND. Natomiast
 pozostałe kombinacje z badaniem warunku na początku czy na końcu pętli,
 a także wyjście ze środka pętli (odpowiednik EXIT DO w QB) osiąga się
 przez konstruowanie pętli bez końca przy pomocy IF...THEN i GOTO. Np.

     100 IF A > 50 THEN GOTO 200
     .   .   .   .

     130 IF A <= 50 AND A > 25 THEN 220
     .   .   .   .

     190 IF A <= 25 THEN 100
     200 .   .   .

   W GW-Basicu nie istnieje blokowa forma IF...THEN...ELSE, a jedynie jej
 wersja liniowa. Natomiat na tyle, na ile zmieści się w linii logicznej
 (255 znaków), można, podobnie jak w QB, umieszczać więcej niż jedno
 polecenie (oddzielone dwukropkiem) zarówno po THEN, jak i po ELSE:

     IF ... THEN polecenie1 : polecenie n ELSE polecenie 1: polecenie n

   Zamiana taka bodaj najczęściej jest potrzebna przy różnych menu
 "klawiszowych", aby uniezależnić się od stanu Caps Lock. Tu zamiast UCASE$
 możemy użyć konstrukcji

     IF KLAW$ = "A" OR KLAW$ = "a" THEN ...

   Jeśli natomiast potrzebna jest prawdziwa symulacja UCASE$ i LCASE$, można
 wykorzystać fakt, że kody ASCII małych liter są przesunięte o 32 względem
 liter dużych. Wtedy sprawdzając kod każdej po kolei litery z łańcucha,
 jeśli będzie się on zawierał w przedziale 65-90 (duże litery), i dodając
 do niego 32, otrzymamy kod odpowiedniej litery małej i wstawimy go do
 łańcucha w to samo miejsce. Dla zamiany odwrotnej (małe na duże) bierzemy
 przedział 97-122 i odejmujemy 32.

 A oto przykładowy program:

     100 A$=" Ala ma kota Mamrota"
     110 PRINT A$
     120 FOR I=1 TO LEN(A$)
     130 AS=ASC(MID$(A$,I,1))
     140 IF AS>64 AND AS <91 THEN MID$(A$,I,1)=CHR$(AS+32)
     150 NEXT I
     160 PRINT A$


RUN
 Ala ma kota Mamrota
 ala ma kota mamrota
Ok




   Metoda z przesunięciem o 32 nie zadziała przy polskich znakach, ale
 sprawdziłem doświadczalnie, że UCASE$ i LCASE$ też tu nie działa - kody
 powyżej 128 pozostawia niezmienione. Natomiast można stablicować kody
 polskich znaków i użyć je do zamiany w oparciu o taką tablicę.

 Usuwanie wiodących spacji realizuje następująca procedura:

     100 A$="        abcde"
     110 PRINT A$
     120 FOR I=1 TO LEN(A$)
     130 IF ASC(A$)<>32 THEN GOTO 160
     140 A$=MID$(A$,2)
     150 NEXT I
     160 PRINT A$

RUN
        abcde
abcde
Ok



 zaś spacje kończące:

     100 A$="abcde        "
     110 PRINT A$;"-"
     120 FOR I=1 TO LEN(A$)
     130 IF ASC(MID$(A$,LEN(A$)))<>32 THEN 160
     140 A$=LEFT$(A$,LEN(A$)-1)
     150 NEXT I
     160 PRINT A$;"-"

RUN
abcde        -
abcde-
Ok

    Polecenie SLEEP zastąpić można procedurą wykorzystującą właściwości
 funkcji TIMER. Jest to sposób uniwersalny - można zaprogramować ją na
 ułamkowe części sekundy (a nie tylko na pełne sekundy, jak SLEEP)
 i nie zależy od szybkości procesora (co było wadą rozwiązania opartego
 na pętli opóźniającej z użyciem FOR...NEXT).

    Z amatorskich pomiarów wynika, że dokładność funkcji TIMER (różnica
 między dwoma kolejnymi odczytami) wynosi około 0,06 sekundy. (1/18 sekundy;
 w sekundzie jest 18,2 cykli zegarowych.)

 A oto procedura ustawiona na opóźnienie 1 sekundy (składnik po T1 w linii
 110):

     100 T1=TIMER
     110 T2=TIMER: IF T2< T1+1 THEN 110